علامه كاشف الغطاء چگونه فرزندش را نمازشب خوان كرد؟

22 رجب سال 1228 هجري قمري سالروز وفات بزرگ مردي از تبار ابراهيم پسر مالک اشتر نخعي، شيخ جعفر بن خضر مالکي، معروف به «شيخ اکبر» و «کاشف الغطاء» يکي از بزرگترين علما و مراجع اوايل قرن سيزدهم هجري در جهان تشيع است، وي شاگرد وحيد بهبهاني و سيد مهدي بحرالعلوم بود.

اين مجاهد و فقيه نستوه پس از گذراندن عمري سرشار از خدمت به مکتب و امت اسلام در روز چهارشنبه 22 يا 27 رجب سال 1228 هجري قمري پس از 74 سال زيستن پر برکت در دنيا، به لقاي خدا شتافت و زندگي جاودان خود را آغاز کرد، در ادامه حکايتي از زندگاني اين مرجع عاليقدر مي آيد:

مرحوم شيخ جعفر کبير کاشف الغطاء در يکي از شب‌ ها که براي تهجد برخاست، فرزند جوانش را از خواب بيدار کرده و گفت: برخيز به حرم مطهر مشرف شده و در آنجا نماز بخوانيم. فرزند جوان که برخاستن از خواب در آن ساعت شب برايش دشوار بود، عذر آورد و گفت: من فعلاً مهيا نيستم، شما منتظر من نشويد، بعداً مشرف مي‌ شوم.

فرمود: نه! من اينجا ايستاده‌ ام؛ بلند شو و آماده شو که با هم برويم.

آقازاده به ناچار از جا بلند شد، وضو گرفت و همراه پدر راه افتاد، کنار در صحن مطهر که رسيدند، آنجا مرد فقيري را ديدند که نشسته و دست نياز به طرف مردم دراز کرده بود، آن عالم بزرگوار ايستاد و به فرزندش گفت: اين شخص در اين وقت شب براي چه اينجا نشسته است؟

گفت: براي تکدي از مردم.

فرمود: چه مقدار ممکن است از رهگذران عايد او شود؟

گفت: احتمالاً يک تومان(به پول آن زمان).

مرحوم کاشف الغطاء فرمود: فرزندم! درست فکر کن و ببين اين آدم براي مبلغ بسيار اندک و کم ارزش دنيا در اين وقت شب از خواب و آسايش خود دست برداشته و آمده در اين گوشه نشسته و دست نياز به سوي مردم دراز کرده است! آيا تو به اندازه اين شخص، به وعده‌هاي خدا درباره شب خيزان و متهجدان اعتماد نداري که فرموده است: «فَلاتَعْلَمُ نَفْسَ ما اُخفي لَهُم مِنْ قُرة اَعينُ»، هيچ کس نمي‌ داند چه پاداش‌ هاي مهمي که مايه روشني چشم است، براي آنها نهفته شده؟!

نقل کردند آن فرزند جوان از شنيدن اين گفتار پدر خود چنان متنبه شد که تا آخر عمر از شرف و سعادت بيداري آخر شب برخوردار بود و نماز شبش ترک نشد.(1)

1.شب مردان خدا، ص44 – 45؛ داستان هاي نماز شب، ص98

از: فارس

روزنامه كيهان، شماره 21081 به تاريخ 24/3/94، صفحه 6 (معارف)