13 مهر 1394, 14:54
متون درسى حوزه
علامه محمودى درباره متون درسى حوزه چنین مى گوید:
«متأسفانه بسیارى از متون درسى حوزه، کتاب درسى نیست. کتاب هایى که به عنوان متن درسى انتخاب مى شوند، باید داراى الفاظ و عبارت پردازى واضح باشد تا طلاّب به دنبال معانى باشند. کتاب هایى مانند حاشیه ملاّعبدالله، قوانین و شرح لمعه، کتاب درسى نیستندزیرا غالباً طلاّب دنبال درست کردن الفاظ هستندنمى دانند این معنى که استاد مى گوید، از کجاى عبارت فهمیده مى شود. شرح لمعه اى که در فهم مقصود آن، آقاجمال خوانسارى و سلطان العلماءبا یکدیگر اختلاف دارند، نمى تواند براى طلبه اى که تازه ادبیات را پشت سر گذاشته، چندان مفید باشد. مى توان به جاى آن مسالک را انتخاب کرد که هم عباراتش واضح تر است و هم از عمق بیشترى برخوردار است.
در میان عقلاى عالم، این امر از مسلمات است که تا وقتى که راه سهل و نزدیک باشد، راه صعب و دور را انتخاب نمى کنند. چرا ما که خود را عاقل ترین مردم مى دانیم، به این اصل پایبند نیستیم»[50]؟
منبع:فرهیختگان تمدن شیعه
علامه عبدالحسین امینى مىگوید: چند فصل از آن را به خط مؤلف دیدهام که در خاتمه فصل احیاءالموات عبدالصمد همدانى نوشته بود. «این آخرین نوشتهاى است که بر قلم مؤلف گناهکارش عبدالصمد همدانى در کربلاى حسینى روان گشت در حالى که بر هجرت نبوى 1195 سال مىگذشت.» این شرح به خوبى موید آن است که مؤلف در فقه، اصول، حدیث و زبان و ادبیات عرب تبحرى وافر داشته است. شیخ آقا بزرگ تهرانى نوشته است: بخشى از آن را، از بحث لقطه تا مواریث، به خط عبدالصمد همدانى نزد سادات آل خراسان در نجف دیدم که حاوى نقل قولهاى وى، احادیث و تحقیقات زیادى بود و به نظر مىرسد از ریاض المسایل و حیاض الدلائل سید على طباطبائى مفصلتر باشد.
کتابخانه هادی
پژوهه تبلیغ
ارتباطات دینی
اطلاع رسانی
فرهیختگان