ظلم خدا به غیر مومن!‌

شبهه هشتم: چرا در پاداش کارهای خیر در آخرت، ایمان شرط شده است؟ چرا کارهای خیر از غیرمومنین پذیرفته نیست؟

پاسخ: خداوند یقینا عمل صالح را بی پاداش نخواهد گذاشت اما مهم این است که بدانیم عمل صالح که مورد قبول خدا واقع می‌شود چیست؟ معمولاً در نگاه ظاهر بینانه‌ای که ما داریم حسن فعلی کار را برای صالح و خوب بودن آن کافی می‌دانیم اما در نگاه قرآن عمل صالح، عملی است که هم برخوردار از حسن فعلی و هم حسن فاعلی باشد. ‌

در نگاه قرآن و روایات، روح و مغز عمل، همان نیت و انگیزه‌ای است که در درون شخص فاعل تحقق پیدا می‌کند. عملی که به انگیزه شهرت، شهوت، ریا و یا فریب مردم صورت گیرد در نگاه قرآن عمل صالح نیست هرچند دارای حسن فعلی بالایی هم باشد. ممکن است عملی در نگاه ما کوهی جلوه کند اما در نگاه خدا به اندازه کاهی ارزش نداشته باشد. به عکس ممکن است عملی در نگاه ظاهر بینانه ما کاه جلوه کند اما در نگاه خدا کوه به حساب آید. شرط ایمان در قبولی اعمال خیر برای تامین حسن فاعلی است. کسی که به خدا عقیده ندارد نمی‌تواند عمل خود را به قصد قرب و رضای الهی انجام دهد قهرا از حد نصاب مورد نظر شرع جهت قبولی برخوردار نیست. (عباس نیکزاد، مجله رواق اندیشه، آذر 1382، شماره 24)

به تعبیر دیگر کسی که کاری را برای خدا انجام نداده باشد بلکه به قصدی انجام داده باشد که نهایتا برگشت آن به دنیا و شئون دنیوی است، قهرا عمل او بالانمی‌رود و عروج و صعود نخواهد داشت و نمی‌تواند مزد کار خود را مطالبه کند. (ما عندکم ینفد و ما عند الله باق).(سوره نحل، آیه 96)

به تعبیر استاد شهید مطهری: «شرط اینکه یک عمل، وجهه ملکوتی خوب و »علّیینی« پیدا کند این است که با توجه به خدا و برای صعود به ملکوت خدا انجام گیرد، اگر کسی معتقد به قیامت نباشد و توجه به خدا نداشته باشد، عمل او وجهه ملکوتی نخواهد داشت و به تعبیر دیگر صعود به »علّیین« نخواهد کرد. تا عملی از راه نیت و از راه عقیده و ایمان، نورانیت و صفا پیدا نکند به ملکوت علیا نمی‌رسد. عملی به ملکوت علیا می‌رسد که روح داشته باشد. روح عمل همان بهره اخروی و ملکوتی اوست. قرآن می‌فرماید: »الیه یصعد الکلم الطیب و العمل الصالح یرفعه...« اگر به ما بگویند که فلان کس از جاده شمال تهران خارج شد و در جهت شمال چند روز به سفر خود ادامه داد هرگز توقع نداریم که چنین کسی به قم و اصفهان و شیراز برسد... محال است کسی به سوی ترکستان برود ولی به کعبه برسد...»( مرتضی مطهری، پیشین، ص 304)