نشانه ها و صفات مؤمنان

 امام صادق(ع) فرمود: هر كه از نيكى خود شادمان و از بدى خويش بدحال گردد او مؤمن است.امام صادق(ع) فرمود: همانا مؤمن كسى است كه چون خشم كند از حق نگذرد و چون راضى و خشنود گردد در باطل قدم ننهد و چون قدرت يابد بيشتر از حق خود نگيرد.امام صادق(ع) فرمود:سه چيز از علامات مؤمن است: علم به خدا و [دوستى با] هر كه خدا دوستش مى دارد و [دشمنى با] هر كه خدا دوستش نمى دارد.

 رسول خدا ـ صلى اللّه عليه و آله ـ فرمود: مؤمن مانند درختى است كه برگش در زمستان و تابستان فرو نريزد: گفتند يا رسول الله! آن چه درختى است؟ فرمود: درخت خرما.

امام صادق(ع) فرمود: مؤمن بردبارى است كه نادانى نورزد و اگر نسبت به او نادانى ورزند بردبارى كند و ستم نكند و اگر به او ستم كنند ببخشد و بخل نورزد و اگر نسبت به او بخل ورزند صبر كند.

امام باقر(ع) فرمود: مؤمن از كوه محكم تر است زيرا از كوه چيزى برگرفته شود ولى از دين مؤمن چيزى گرفته نشود.

امام صادق(ع) فرمود: مؤمن يارى كردنش نيكو و خرجش سبك است، زندگى اش را خوب اداره مى كند و از يك سوراخ دوبار گزيده نمى‌شود [يعنى از يك راه دوبار گول نمى خورد بلكه در همان بار اول عبرت مى گيرد].

امام كاظم(ع) مى فرمود: چنين نيست كه هر كه به ولايت ما معتقد شد مؤمن باشد بلكه آنها همدم مؤمنين قرار داده شده اند.

امام صادق(ع) مى فرمود:براى مؤمن سزاوار نيست كه از ترس و وحشت با برادر و غير برادرش مأنوس شود.  مؤمن در دينش عزيز و قدرتمند است. (يعنى عزت و شرافت دينش از هر همدمى براى او بهتر و بالاتر است).

امام صادق(ع) فرمود: مؤمن در كنار مؤمن آرامش مى يابد چنانكه تشنه با آب سرد آرامش مى يابد.توضيح: چنانچه شخص تشنه از فراق آب اضطراب و پريشانى دارد و همواره جوياى آن است و چون آب را پيدا كرد دلش آرام مى گيرد مؤمن هم از فراق مؤمن پريشان است و چون او را پيدا كند دلش آرام شود و خاطر جمع گردد پس اين كلام از باب تشبيه معقول به محسوس است.

 امام باقر(ع) فرمود: همانا خدا به واسطه يك مؤمن نابودى را از يك قريه دفع مى كند. و فرمود: به منطقه اى كه هفت مؤمن در آن باشند عذاب نرسد.

امام باقر(ع) مى فرمود: هرگاه مؤمن بميرد به شماره ربيعه و مضر [دو قبيله بزرگ عرب] شياطينى كه به او مشغول بوده اند بر همسايگانش راه يابند. (يعنى مؤمن سنگر استوار و مقاومى در برابر شياطين است و با رفتن او اين سنگر و سد دفاعى شكسته مى‌شود.) امام صادق(ع) فرمود: مؤمن مانند كفه ترازوست كه هر چه بر ايمانش بيفزايد بر بلايش افزوده شود. امام صادق(ع) مى فرمود: بر مؤمن چهل شب نگذرد جز آنكه پيشامدى برايش رخ دهد كه غمگينش سازد و موجب بيدارى اش گردد.توضيح: يعنى متذكر شود كه آن پيشامد به سبب گناهى است كه از او سرزده و توبه كند چنانكه خداى تعالى فرمايد: (ما اصابكم من مصيبه فبما كسبت ايديكم) و نيز متذكر شود كه خدا قادر است آن بلا را از او بگرداند پس دعا و تضرع كند و نيز متذكر پستى و خوارى دنيا شود كه چگونه به كدورت و مصائب آميخته است و به آخرت رغبت كند كه مكان قدس و تنزه است.

امام صادق(ع) مى‌فرمود: خدا مؤمن را از بلاهاى تكان دهنده دنيا ايمن نساخته ولى او را از كوردلى دنيا [كه به سبب آن حق را تشخيص ندهد] و شقاوت آخرت ايمن ساخته است.رسول خدا(ص) فرمود: حكايت مؤمن حكايت ساقه گياهى است كه باد آن را به اين سو و آن سو كج مى‌كند،  مؤمن را هم دردها و بيماريها خم مى كند.امام صادق(ع) فرمود: سخت ترين مردم از لحاظ بلا و گرفتارى پيغمبرانند سپس كسانى كه در پى آنانند و سپس كسى كه از ديگران بهتر است و به همين ترتيب.امام صادق(ع) فرمود: چون خدا بنده‌اى را دوست بدارد او را در بلا غوطه ور سازد اى سُدير! ما و شما صبح و شام با آن دم سازيم. امام صادق(ع) فرمود: اجر بزرگ با بلاى بزرگ است و خدا هيچ قومى را دوست نداشته جز آنكه آنان را [با گرفتاريها] آزموده است. امام باقر(ع) فرمود: مؤمن در دنيا به اندازه دينش گرفتارى ببيند.