يك قفل سه‌ماهه مخصوص زبان

ماه‌هاي رجب، شعبان و رمضان فرصتي است براي دستيابي به ملكه‌ تقوا و كسي كه توجّه داشته باشد، مي‌تواند در اين سه ماه، ملكه عدالت و تقوا پيدا كند.

 مي‌تواند براي چشم و گوش و زبان خود و مهم‌تر از آن براي دل خود، در و دربان درست كند. مي‌تواند اعضا و جوارح خويش را به كنترل درآورد. حتّي مي‌تواند از ورود وسوسه‌ها و تخيل‌ها و توهم‌ها به دل خويش جلوگيري كند. چنين كسي مي‌تواند نفي خاطر داشته باشد.  رسيدن به اين مقام، به راحتي امكان‌پذير نيست، ولي نزول باران رحمت الهي، راه را هموار مي‌كند و موانع را برطرف مي‌سازد. لذا اينكه توصيه مي‌شود همه به ويژه جوانان عزيز بايد خود را در معرض نسيم رحماني قرار دهند و از اين فرصت‌هاي گرانقدر بهره‌مند شوند، به خاطر اين است كه رسيدن به مقامات والاي معنوي و عرفاني كه در حالت عادي بسيار مشكل است، در اينگونه فرصت‌ها ميسّر مي‌شود. در ماه‌هاي مبارك رجب، شعبان و رمضان، انسان مي‌تواند راه صدساله را در يك شب بپيمايد، به شرط آنكه خود را در معرض باران بي‌كران رحمت و مغفرت پروردگار قرار دهد. بسيار شايسته است هر انساني در همه ايام سال به‌ويژه در اين روزها و ماه‌هاي گرامي، قدري به اين موضوع مهم بينديشد كه چرا دنيا و مشتهيات نفس و قدرت و ثروت و تجمّلات فريبنده، جاي خدا را در دل گرفته است؟بالاترين گناه نزد اهل معرفت اين است كه آدمي غير خدا را به دل خويش راه دهد و گناه آن از منظر علماي علم اخلاق و سالكان الي‌الله بسيار بزرگ است.

سه ماه رجب، شعبان و رمضان، فرصت مناسبي براي تمرين تقواست. فرصت مناسبي است براي زدودن دل از اغيار و غاصباني كه جاي خدا را در قلب و دل آدمي گرفته‌اند و او را در زمره غافلان قرار داده‌اند. شگفت‌آور است كه همه انسان‌ها براي خانه‌هاي خود درب مي‌سازند و قفل محكمي بر آن مي‌نهند و كليد آن را در اختيار بيگانگان قرار نمي‌دهند تا مبادا غريبه‌اي بدون اجازه به خانه آنان راه يابد، ولي راه ورود به قلب و دل خويش را باز گذاشته‌اند و هر بيگانه و غاصبي به راحتي مي‌تواند وارد خانه دل آنان شود و سرمايه ديني و معرفتي آنان را نابود سازد. در حالي‌كه مراقبت و مواظبت از دل، بسيار مهم‌تر از مراقبت از خانه و لوازم زندگي است. بياييد تعهد كنيد، از خانواده خود تقاضا كنيد، التماس كنيد كه حدّاقل در سه ماه رجب، شعبان و رمضان، حرف‌هاي بيهوده در خانه نباشد. اين حرف‌ها اگر غيبت نباشد، اگر تهمت نباشد، اگر شايعه‌پراكني نباشد، حدّاقل لغو است و بيهوده و همين هم دل را مي‌ميراند. از چيزهايي كه دل را مي‌ميراند، كارها و حرف‌هاي بيهوده است. خداوند متعال در ابتداي سوره مومنون، يكي از صفات مومنين را اعراض از «لغو» بر‌مي‌شمارد.

بنابراين همه بايد حدّاقل در اين سه ماه، مراقب زبان خويش باشند و از گفتار لغو و بيهوده پرهيز نمايند. مرحوم آيت‌ا... العظمي اراكي مي‌گفتند برای انجام كاري به مغازه يك نجار رفتم. در آخر كار گفت: هركس به مغازه من مي‌آيد، من از او تقاضاي نصيحت مي‌كنم. شما هم نصيحتي بكنيد. آقاي اراكي مي‌گفتند: به او گفتم: تقاضا دارم مواظب زبانت باش. مراقبت از زبان خيلي مهم است. شخصي خدمت پيامبر اكرم(ص) آمد و گفت: يا رسول‌الله! مرا موعظه كنيد. فرمودند: مراقب زبانت باش. باز گفت: مرا موعظه كنيد. پيامبر(ص) باز فرمودند: مراقب زبانت باش. براي بار سوم، باز تقاضاي موعظه كرد. پيامبر اكرم(ص) فرمودند: واي بر تو! آيا مردم را جز درو شده‌هاى زبانشان در آتش مي‌اندازد؟!

 حرف‌هاي بيهوده فشار قبر را به دنبال خود دارد. حساب دروغ و غيبت و تهمت و نظاير آن كه جداست. دروغ‌هايي كه در بازار گفته مي‌شود، حق‌الناس، كم‌كاري و بي‌كاري در ادارات، گناهان بزرگي هستند كه ارزش عبادات را از بين مي‌برند. گناه تحقير ارباب رجوع و توهين و بداخلاقي نسبت به او و فريب دادن ديگران كه جاي خود دارد. كسي كه حين انجام وظيفه در جهت حلّ مشكلات مردم تلاش نمي‌كند و گره در كار ديگران مي‌اندازد، نمي‌تواند زمان افطار بگويد: «الهمّ لك صُمتُ و علي رِزقِك أفطرتُ و عليك توكلتُ»خداوند ميزبان چنين شخصي نيست و لذا پاداشي نظير تقوا براي آنان درنظر گرفته نمي‌شود.