بعثت دمیدن روح به جهان

18 مرداد 1386, 0:0

در فرازی از گفتار علامه جوادی آملی می‌خوانیم: «رسول گرامی آن طوری که بعضی از بزرگان درباره شخصیت او سخن گفتند، به منزله جان این جهان است و این جهان نیز به منزله یک پیکر و یک موجود که دارای مجازی ادراکی و تحریکی واحد است».

انسان برای این که شایستگی دارا شدن روح انسانی پیدا بکند مراحل جماد و نبات و سپس حیوان بودن را طی کرد نه این یک مجسمه مادی بود بعد روح انسانی در او دمیده شد بلکه مراحل کمال را طی کرد و جاری ادراکی و اعضا و جوارح مورد لزوم برای انسانیت در او تامین شد و بعد روح انسانی در او دمیده شد.
«فاذا سوّیته و نفخت فیه من روحی فقعوا له ساجدین»(حجر/29)
با افاضه روح انسانی از سوی پروردگار انسان «احس‌ المخلوقین» شد. و تمام اعضا و مجاری ادراکی به فرمان او هستند و اگر ناقص و فلج باشند فرمان او را نمی‌فهمند و یا بر فرض فهم اطاعت نمی‌کنند.
وجود مبارک رسول گرامی (ص) نسبت به کل عالم همین‌طور است یعنی آسمانها، زمین، انبیاء و اولیا مراحل مختلف را طی کردند تا قابلیت بعثت پیامبر (ص) حاصل شد
«لقد من الله علی المؤمنین و بعث فیهم رسولا»
روح نبوی که به جهان داده شد، کل جهان یک واحد حقیقی شده و به کمال رسید و وجود مبارک رسول گرامی (ص) روح این عالم است از این رو از تمام این عالم یا خبر است و در کل عالم اثر دارد. و به همین وجه بزرگانی گفتند:
«انبیایی پیشین به برکت وجود مبارک رسول گرامی به آن مقامات رسیده‌اند»
«کنت نبیاً و آدم بین الماء و الطین»( بحارالانوار، ج 16، ص 402)
یا پیامبر (ص) فرمودند:
«اول کسی که در میثاق عمومی خداوند، بلی گفت من بودم.»
پس پیامبر اعظم (ص) می‌شود جان جانان روح همه انبیاء و اولیاء و شهدا و وجود مبارکش حیات کل جهان را تأمین می‌کند.