13 مهر 1394, 13:51
ویژگى ها
میرزاى شیروانى همچون فقیهان دیگر، داراى سجایاى اخلاقى از قبیل عبادت، تقوا، سخاوت و شجاعت بوده امّا آنچه که وى را از بسیارى دیگر ممتاز نموده، دقّت علمى و تشکیل مجالس بحث و جدل است. در اینجا به نمونه هایى از آن بسنده مى شود:
میرزا مى گفت:
«من بیش از یا حدود (هفتاد) دفعه شرح جامى را تدریس کرده ام و هر بار چیزى را فهمیدم که پیشتر درک نکرده بودم». ([43])
علاّمه خوانسارى مى گوید:
«میرزا در فنّ جدل و مناظره، مهارت عجیبى داشته و مخالفان خود را، از سران هر دسته که بوده، به زانو درمى آورد...»([44])
خاتون آبادى در پژوهش هاى خود به کلام میرزا استناد کرده و مى نویسد:
«مولانا میرزاى شیروانى نقل نمود که بابا رکن الدّین مدفون در قبرستان کبیر اصفهان، معاصر خواجه نصیرالدّین طوسى بوده...»([45])
یک روز براى شاگردان خود، هفتاد دلیل آورد که حوضِ مدرسه، آب ندارد! طلبه ها با وجود اینکه مى دانستند و مى دیدند حوض پر آب است، ولى در مقابل استدلال استادشان پاسخى جز سکوت نداشتند. میرزا با مشاهده عجز و ناتوانى آنان، برخاسته و مقدارى از آب حوض برداشت و در هوا پاشید. آنگاه فرمود:
«همین، در ابطال آن براهین کافى است.»
یعنى وجود عینى آب، حکایتگر این است که ادلّه، مغالطه بوده نه استدلال عقلى.([46])
از دیگر ویژگى هاى او، تشویق شاگردانش به نگارش کتاب است. در این رابطه به بیان نمونه اى اکتفا مى کنیم.
نویسنده «ریاض العلماء» نقل مى کند:
«... رساله خوب و بسیار زیبایى نوشته بودم آن را به استاد علاّمه و یگانه دوران، مرحوم مولانا میرزاى شیروانى تقدیم کردم تا ملاحظه کنند. ایشان از آن تعریف کرده و به تشویق من پرداخت».([47])
منبع:فرهیختگان تمدن شیعه
کتابخانه هادی
پژوهه تبلیغ
ارتباطات دینی
اطلاع رسانی
فرهیختگان