7 دی 1396, 18:43
قال الامام الصادق(ع) :« إنّ العمل السیء أسرع فی صاحبه من السکین فی اللحم »(بحارالانوار ج 70 ص 95)
اصرار بر گناه ممکن است انسان را مرز کفر و الحاد بکشاند، چنانکه خدای تعالی میفرماید:
« ثُمَّ کانَ عاقِبَةَ الَّذینَ أَساؤُا السُّواى أَنْ کَذَّبُوا بِآیاتِ اللَّهِ وَ کانُوا بِها یَسْتَهْزِؤُنَ »[2]
سپس سرانجام کسانى که اعمال بد مرتکب شدند به جایى رسید که آیات خدا را تکذیب کردند و آن را به مسخره گرفتند!
اصرار بر گناه قلب آدمی را فاسد میکند. گناه مانند سمّی مهلک است که اگر ساعتی تأخیر در علاج آن کند تمام امعاء و احشاء انسان را متلاشی و او را نابود میکند. امام صادق علیه السلام میفرماید:
هیچ چیز برای قلب زیانبارتر از گناه نیست؛ چه آنکه قلب با گناه میآمیزد و با آن گلاویزی میشود تا بالاخره گناه بر قلب چیره شده و آن را وارونه میسازد.[3]
یعنی قلب به حساب طبع اولی ، ملکوتی و روبه خدا است ولی در اثر گناه چهرهاش وارونه گشته، ناسوتی و شیطانی میشود.
مرحوم نراقی میفرماید: مبادا کسی فکر کند که وزر و وبال گناه گریبان او را نمیگیرد؛ چنین چیزی نشدنیاست، زیرا پیامبران از آثار ترک اولی مصون نماندند چه به برسد به دیگران. البته چون خداوند پیامبران و اولیای خود را دوست میدارد آنها را در همین دنیا زود گوشمالی میدهد تا در آخرت آسوده باشند اما کفار و فجار از این نعمت محرومند و آنقدر به آنها مهلت داده میشود که برگناه بیفزایند تا مستوجب عذاب بیشتر شوند.[4]
ازامام صادق علیه السلام آمده است :
هر گاه خداوند عزوجل برای بندهای خوبی بخواهد کیفر او را در دنیا جلو میاندازد، و چنانچه بدی او را بخواهد به او مهلت میدهد تا در روز قیامت به طور کامل کیفر شود.
کتابخانه هادی
پژوهه تبلیغ
ارتباطات دینی
اطلاع رسانی
فرهیختگان