ماتریالیسم و تخریب نقش تربیتی والدین

ماترياليسم و تخريب نقش تربيتي والدين

تیم كاسر مترجم: یعقوب نعمتی وروجنی

در جوامع غربی معاصر ارزش‌های ماتریالیستی، بر رفتار پدر و مادر در قبال فرزندان خود نیز تاثیر منفی گذاشته است. به عبارت دیگر وقتی والدین بر مبنای ارزش‌های ماتریالیستی رفتار نمایند فرزندان شان نیز رفتار آنها را مشاهده کرده و آن نوع الگوها را اقتباس می‌نمایند. شواهد نشان می‌دهد که سیستم ارزشی کودکان تا حدود زیادی به واسطه تقلید از ارزش‌های والدین (حال هر چه که باشد) شکل می‌گیرد.

مطالعات موجود در مورد نمونه‌های مختلف، ارتباط چشمگیری بین ارزش‌های کودکان و مادران شان را نمایان می‌سازد. به عنوان مثال نتایج یکی از این مطالعات بدین گونه است: در میان هفتاد مادری که ارزش موفقیت‌های مادی را مهم تر از ارزش‌های مقبولیت فردی می‌دانند، پنجاه تن از کودکان آنها (یعنی 71 درصد) نیز به این سئوال همانند مادران خود پاسخ دادند. در مقابل، در بین پنجاه و نه مادری که مقبولیت فردی را برتر از موفقیت‌های مادی می‌دانستند، سی و سه تن از کودکان آنها (یعنی 63 درصد) نیز به همین گونه اولویت بندی انجام دادند. به هنگام مقایسه موفقیت‌های مادی با ارزش‌های خویشاوندی و اجتماعی نیز نتایج و روندهای مشابهی به دست می‌آید.

انتقال ارزش‌های ماتریالیستی از والدین به فرزندان، مسئله ای فراتر از تعلق خاطر والدین به این گونه ارزش‌های خاص را شامل می‌شود: این امر همچنین به رفتارهای خاص والدین که چنین ارزش هایی را در میان فرزندان اشاعه داده و تقویت می‌نماید نیز وابسته است.

به عنوان مثال، معمولا انتظار می‌رود که والدینِ دارای

ارزش‌های ماتریالیستی، زمان زیادی را صرف تماشای برنامه‌های تلویزیونی نمایند. در نتیجه، فرزندان آنها در معرض هجمه عظیمی از پیام هایی که این گونه ارزش‌های ماتریالیستی را تقویت می‌کند قرار می‌گیرند. این واقعیت که چنین ارزش‌هایی ارتباط بیشتری با روابط متعارضانه و غیر همدردانه دارد، نشان می‌دهد که ممکن است این والدین کمتر به فکر تربیت فرزندان خود باشند.

در مطالعه مادران و کودکان، مادرانی که دارای جاه طلبی‌های ماتریالیستی بودند، در واقع چندان تلاشی برای تربیت کودکان خود از خود نشان نمی‌دهند و بین ایجاد ارزش‌های ماتریالیستی در میان کودکان و همین سبک پدر و مادری ارتباط عمیقی وجود دارد. دیگر رفتارهایی که به واسطه ارزش‌های ماتریالیستی هدایت می‌شوند، این پیام را به کودکان ابلاغ می‌کند که ثروت و جایگاه مادی، مهم ترین مسائل به شمار می‌آیند.

معمولا این گونه است که هر اندازه که والدین، زمان زیادی را برای تداوم سبک زندگی ماتریالیستی خود صرف کنند، در عمل زمان کمتری را در کنار فرزندان خود خواهند بود. البته در اینجا درباره افرادی سخن گفته نمی شود که برای تامین غذا، لباس و سرپناه خانواده‌های خود مجبورند زمان زیادی را مشغول به کار باشند؛ بلکه سخن از افرادی است که صرفا برای برآورده ساختن نیازهای غیر ضروری و تشریفاتی و تجملاتی، زمان زیادی را صرف کار و پول درآوردن می‌کنند. در این صورت وقتی کودکان نیز شاهد این گونه رفتارها باشند، ممکن است به این نتیجه برسند که کار، پول و دارایی، اهمیت بسیار زیادی داشته و در نتیجه شاید آنها را بسیار مهم تر از خانواده نیز قلمداد کنند.