اسلام دین محبّت و مهرورزی

مهر و محبّت، سرمایه‌ای است که خداوند در قلب انسان قرار داده است. قلبی که در دین ما جایگاه خداست. قلبی که تمامی ارزش انسان بنا به مشیت و نورانی بودن آن است. قلبی که ایمان، یقین و عشق به حق و مهرورزی نسبت به خلق خداست. قلبی که صاحبش از آن مراقبت و مواظبت می‌کند تا جایگاه اخلاق ناپسند نشود.

حضرت علی(ع) فرموده‌اند: قلب خالی از صفات مثبت و محروم از مهر و محبّت صاحبش، موجودی بی‌فایده و بدون ارزش است. بزرگی و بلندی‌ بدن در صورتی که قلب خالی از حقیقت‌ها و مثبت‌اندیشی باشد، سودی ندارد.

رسول خدا(ص) فرموده‌اند: هنگامی که قلب انسان از تمامی ویژگی‌های ناپسند پاک باشد، تمامی اعضای بدنش پاک خواهد شد و اگر قلب آلوده باشد، تمام وجودشان آلوده می‌شود و در حدیثی دیگر حضرت رسول(ص) فرموده‌اند: برای خدا در زمین ظرف‌هایی است. آگاه باشید که آن ظرف‌ها قلب‌هاست. محبوب‌ترین آن ظرف‌ها در نزد خداوند مهربان‌ترین و صاف‌ترین و سخت‌ترین آنهاست. مهربان‌ترینش نسبت به برادران انسانی و ایمانی، صاف‌ترینش از گناهان و سخت‌ترینش در استقامت و پایداری در راه خداست.

اسلام دین زندگی و جهانی و ابدی است و قانون آن برای سعادت دنیا و ‌آخرت است. تمامی قوانین و برنامه‌های آن برای توحید و ایمان به خدای مهربان است. محبّت یکی از ارزش‌مندترین صفت‌های بشری است که از شرایط اساسی ایمان است.

امام صادق(ع) فرموده‌اند: اگر محبّت کسی را در دل داری به او بگو دوستت دارم؛ زیرا ابراز محبّت موجب پایداری دوستی می‌شود.

پیامبر اسلام(ص) فرموده‌اند: سوگند به خداوندی که جان من در اختیار اوست. هرگز وارد بهشت نمی‌شود؛ مگر اینکه ایمان بیاورد و مؤمن واقعی باشد. مؤمنان واقعی کسانی هستند که یکدیگر را دوست داشته باشند و به همدیگر محبّت کنند.

امام کاظم(ع) فرموده‌اند: در کتاب آسمانی انجیل نوشته است: خوشا به آن جامعه‌ای که افرادش به یکدیگر مهر می‌ورزند. آنان نیز روز قیامت، مورد مهر و لطف الهی خواهند بود.

مهرورزی و دگر دوستی از عالی‌ترین ارزش‌های انسانی است که انبیا و پیامبران و انسان‌های شایسته به این ارزش دست پیدا می‌کنند.

پیامبر اکرم(ص) فرموده‌اند: اساس عقل، بعد از ایمان مهرورزی و دوستی با مردم است.

امام باقر(ع) دین را چیزی جز مهر و مهرورزی نمی‌داند.