4 فروردین 1387, 0:0
قالَ علی(علیه السلام):
«أللِّسانُ سَبُعٌ إِنْ خُلِّیَ عَنْهُ عَقَرَ»( شرح نهج البلاغه ابن عبده: ج 3، ص 165)
امام علی (ع) فرمود:
«زبان، همچون درّنده اى است که اگر آزاد باشد زخم و جراحت (سختى به جسم و ایمان) خواهد زد»
شرح: سخن در اختیار تو است تا آنگاه که نگفته باشی، امّا اگر گفتی، تو در اختیار آن خواهی بود. پس زبانت را نگه دار همان گونه که زر و سیمت را نگه میداری. چه بسا سخنی که نعمتی را سلب کند. زبان در پناه قلب زبان عاقل در سنگر قلب اوست و قلب نابخرد در پشت زبانش. و این از معانی شگفت و ارزشمند است و مقصود از آن اینکه: عاقل زبانش را نمیگشاید مگر پس از رایزنی و بررسی، ولی احمق نگفتنیها و بیهودهگوییهایش بر رایزنی و بررسی پیشی گیرد. گویی زبان عاقل پیرو قلب اوست و قلب نابخرد پیرو زبانش. از آن حضرت، این معنی با عبارت دیگری نیز روایت شده است: «قلب نابخرد در دهان اوست و زبان خردمند در قلبش» که هر دو یکی است.
کتابخانه هادی
پژوهه تبلیغ
ارتباطات دینی
اطلاع رسانی
فرهیختگان