با چه سلاحی به مبارزه تنبلی برویم؟

یکی از کارهایی که در آموزه‌های دینی از آن نهی شده، کسالت و تنبلی است. در روایات متعددی از ائمه معصومین (علیهم السلام) بر دوری و پرهیز از تنبلی و تن‌پروری سفارش شده است و این صفت را شایسته یک انسان مومن ندانسته‌اند. در احادیث و روایات اسلامی بر پرهیز از دو خصلت بی‌‌حوصلگی و تنبلی توصیه شده زیرا اگر کم‌ حوصله باشی بر حق شکیبایی نکنی و اگر سست و تنبل باشی حقی را ادا نکنی. پیامبر گرامی اسلام حضرت محمد(ص) در تشریح نشانه‌های شخص تنبل می‌فرمایند: نشانه‌های شخص تنبل چهار چیز است: ۱- به قدری از خود سستی نشان می‌دهد که کارش به کوتاهی در کارها می‌کشد. 2- آنچنان در کارها کوتاهی می‌کند که کارها را ضایع می‌نماید. ۳ - ضایع نمودن کارها، او را به گناه می‌کشد. ۴- از انجام وظیفه، دلتنگ می‌گردد. امام علی(ع) نیز به تأخیر افکندن کار را از نشانه‌های تنبلی می‌دانند. ایشان همچنین درباره اینکه با چه سلاحی باید به مبارزه تنبلی برویم؟ می‌فرمایند: با عزم و اراده، به مبارزه سستی بروید. امام علی(ع) همچنین فرمودند: مؤمن به آنچه ماندنی است راغب است و از آنچه رفتنی است رویگردان ... از تنبلی به دور است و پیوسته سرزنده و کوشاست.