4 اردیبهشت 1397, 11:47
حضرت محمد(ص) در «عام الفیل 53 سال قبل از هجرت در روز 17 ربیع الاول» در مکه معظمه متولد شد در حالی که پدرش حضرت عبدالله را از دست داده بود و در شش سالگی با مرگ مادرش آمنه تحت سرپرستی پدر بزرگش حضرت عبدالمطلب قرار گرفت و پس از وفات او در هشت سالگی در منزل عمویش حضرت ابوطالب زندگی میکرد. در سیزده سالگی با حضرت ابوطالب به سفر شام رفت و در این سفر شایستگی و برتریش نمایان گشت و بعدها به محمد امین معروف شد.
حضرت در چهل سالگی به پیغمبری مبعوث گردید. ابتدا حضرت خدیجه همسر ایشان و سپس حضرت علی (ع) به او ایمان آوردند. پس از پنج سال دعوت عده زیادی به ایشان گرویدند. اما مورد آزار مشرکان قرار گرفتند تا جایی که حضرت و اصحابش به شعب ابوطالب پناه بردند و در مدت سه سال در کمال عسرت تحت محاصره بودند، چندی پس از محاصره حضرت ابوطالب و حضرت خدیجه (دو یار صمیمی پیغمبر) از دنیا رفتند، از آن پس شدت آزار مشرکان زیادتر شد، تا آنکه جمعی حضرت را به مدینه دعوت کردند، دشمنان تصمیم به قتل آن حضرت گرفتند، در شب مقرر حضرت علی بن ابی طالب(ع) به جای پیغمبر (ص) خوابید و حضرت مخفیانه از خانه به عزم مدینه هجرت فرمود. (بعدها این هجرت مبدا تاریخ مسلمانان شد) و اسلام در آن شهر به پیشرفت های زیادی نایل آمد.
حضرت رسول اکرم (ص) در روز بیست و هشتم صفر سال یازدهم هجری در مدینه طیبه (پس از تکمیل تعلیمات اسلام) جهان را بدرود گفت و در همان جا مدفون گردید.
گفته شده است اجداد حضرت پیغمبر (ص) از حضرت آدم (ع) تا جناب عبدالله (پدر حضرت) 51 نفرند به عدد رکعات نماز یومیه (از فرایض و نوافل) و 17 نفر از آنها از انبیا بودند به رکعات فرایض یومیه و همگی هم موحد و مسلم بودهاند: یک حرف ز مجموعه عزّ و شرفش
از جمله اوصاف خاص و مورد توجهی که حضرت رسول اکرم (ص) داشتند این بود که در راه رفتن با وقار بود و به روش متکبران حرکت نمی کرد، با اینکه مقام معنوی و دینی ایشان از همه مردم و مخلوقات جهان بالاتر بود، ولی هرگز مغرور نمی شد. زمانی که میخواست با کسی سخن بگوید با تمام بدن و با تمام چشم به او نگاه میکرد و این نشان از اهمیت و توجه ایشان نسبت به مردم و ارزش دادن به اطرافیان خود دارد. همیشه کسانی را که میدیدند، ابتداً سلام میدادند. سخنان او از نظر لفظ اندک و از نظر معنی پر بار بود. بسیار خوش خلق و مهربان بود. کسی را حقیر نمی شمرد. هیچ نعمتی را مذمت نمی کرد ولی خوردنی و آشامیدنی را هم مدح نمی فرمود. کم خنده بود ولی گاهی تبسم میفرمود. عفو و گذشت او از همه بیشتر بود. شایسته است که این رفتار و اخلاق نبوی الگوی عملی تمام مسلمانان باشد.
پیامبر به امت اسلامی و یاران خود اهمیت زیادی قائل بودند و کسانی را که به ایشان ایمان میآوردند دوست میداشت و برای عقیده و ایمان آنها ارزش قائل میشد به همین دلیل ایشان در روز قیامت شفیع مسلمانان و امتشان است: خداوند در سوره ضحی آیه 5 میفرماید: ولسوف یعطیک ربّک فترضی. یعنی بزودی پروردگارت آن قدر به تو عطا میکند که خشنود شوی. خداوند در این آیه بالاترین لطف و اکرام را به حضرت نموده است. البته حضرت موقعی کاملاً خشنود است که امتش نیز مورد شفاعت و بخشش قرار گیرند و به همین دلیل در روایات آمده است که این آیه امید بخش ترین آیات قرآن و دلیل بر پذیرش شفاعت حضرت است. در حدیثی از رسول خدا(ص) آمده است: روز قیامت من در موقف شفاعت میایستم و آن قدر گناهکاران را شفاعت کنم که خداوند فرماید: ارضیت یا محمد؟ و من بگویم راضی شدم. ناگفته پیداست که شفاعت حضرت شرایطی دارد، نه او برای هر کس شفاعت میکند و نه هر گناهکاری میتواند چنین انتظاری داشته باشد. لذا مسلمانان طی مسیر دینداری و درستکاری باید همت و تلاش نمایند و بدانند که پیامبر گرامی اسلام همواره شفیع و یاور آنهاست.
کتابخانه هادی
پژوهه تبلیغ
ارتباطات دینی
اطلاع رسانی
فرهیختگان