كسب بهشت با حسن فعلی و فاعلی

بر طبق آموزه هاي قرآني به دست آوردن بهشت با دو شرط حسن فعلي و حسن فاعلي ميسر است؛ بنابراين، هيچ يک به تنهايي کفايت نمي کند. در آيات قرآن به اين مهم توجه داده شده که از جمله مي توان به آيه 10 سوره فاطر اشاره کرد که خداوند مي فرمايد: إِلَيْهِ يَصْعَدُ الْكَلِمُ الطَّيِّبُ وَالْعَمَلُ الصَّالِحُ يَرْفَعُهُ؛ کلام طيب به سوي او بالامي رود و عمل صالح آن کلام طيب را بالا مي برد.

در آيه 40 سوره فاطر نيز به صراحت آمده: وَ مَنْ عَمِلَ صالِحاً مِنْ ذَكَرٍ اَوْ اُنْثي وَ هُوَ مُوْمِنٌ فَاُولئِكَ يَدْخُلُونَ الْجَنَّةَ يُرْزَقُونَ فيها بِغَيْرِ حِسابٍ ؛ هر کسي از مذکر و مونث کار صالحي انجام دهد در حالي که مؤمن است، وارد بهشت مي شوند و در آن، روزي بي حساب مي خورند.

بر پايه آيات قرآن در کيفر کار بد همان «سيّئه» و «سوء» و «قبح» بودن فعلي براي عِقاب کافي است؛ پس اگر کسي کار بد کرد، چه مؤمن باشد يا کافر، کيفر مي بيند؛ ولي اگر کار خوب انجام داد، اينچنين نيست که حتماً بهشت برود؛ چرا که در کنار حُسن فعلي، حُسن فاعلي لازم است؛ يعني شخص افزون بر کار خوب، بايد مؤمن نيز باشد تا به بهشت برود.

خداوند در جايي ديگر مي فرمايد: وَ مَنْ يَكْفُرْ بِالْإيمانِ فَقَدْ حَبِطَ عَمَلُهُ وَ هُوَ فِي الْآخِرَه مِنَ الْخاسِرين؛ و هر کسي کافر ايماني بود، عملش را نابود کرده است و او در آخرت از زيانکاران است.(مائده، آيه 5)

اگر کسي کافر بود و عمل صالحي انجام داد، با آنکه حُسن فعلي دارد؛ به سبب فقدان ايمان و حسن فاعلي به بهشت نمي رود؛ چون در اين صورت حسن فعلي با قبح فاعلي همراه است و دو شرط تحقق نيافته است. البته به سبب حسن فعلي که داشته ممکن است تخفيف در عذاب براي او در آخرت يا در عالم برزخ و اعراف باشد و يا در دنيا برکاتي نصيب او شود، ولي بهشتي نمي شود.

روزنامه كيهان، شماره 21069 به تاريخ 7/3/94، صفحه 6 (معارف)