حضرت علي (ع)، خانه زاد خدا

نويسنده: محمد محمدي اشتهاردي

به راستي سالي که نکوست از بهارش پيداست، ما در سراسر روي زمين مکاني مقدس تر و شکوهمندتر از کعبه نداريم، خانه اي که کانون توحيد، مطاف اهل يقين و پرستشگاه پيامبران و يکتاپرستان، از عصر حضرت آدم(ع) تاکنون بوده و قبله مسلمانان تا پايان دنيا است. آيا مناسب است چنين مکان عظيم محل زايش گردد؟ ولي عظمت نورانيت اميرمؤمنان علي(ع) آن گونه است که خداوند خانه خود يعني کعبه را محل ولادت آن حضرت قرارداد و وجود نوراني او در چنان مکان ارجمندي چشم به جهان گشود.

اين مطلب در روايات متعدد، از طرق شيعه و سني نقل شده، تا آنجا که علامه اميني در کتاب ارزشمند الغدير، آن را از شانزده کتاب مورد اعتماد اهل تسنن نقل کرده است(1) توضيح اينکه: ابوطالب پدر بزرگوار حضرت علي(ع) با دختر عمويش فاطمه دختر اسد بن هاشم ازدواج کرد، اين دو همسر پاک و خداپرست، داراي فرزنداني شدند، تا آن هنگام که حدود ده سال قبل از بعثت فرا رسيد، آنها در شهر مکه مي زيستند، فاطمه به وجود حضرت علي(ع) حامله بود، او که رابطه محکم و استوار با خدا داشت، همواره کنار کعبه مي آمد و به طواف کعبه و راز و نياز با خدا مي پرداخت، تا اينکه در آستانه وضع حمل ديدند او کنار کعبه دست به دامن کبريائي خدا بلند کرده و چنين زمزمه مي کند:

«پروردگارا! من به تو و به پيامبران و آنچه از جانب تو آورده اند ايمان دارم، من سخن جدم ابراهيم خليل(ع) را تصديق مي کنم، همو که ساختمان کعبه را بازسازي کرد، پروردگارا! به حق آن کسي که اين خانه را ساخت و به حق اين مولودي که در رحم دارم، وضع حمل مرا آسان گردان!»

در همين لحظه به فرمان خدا ديوار کعبه شکافته شد، فاطمه(س) به درون کعبه وارد گرديد، سپس آن ديوار به هم پيوست، حاضران مبهوت و شگفت زده شدند، شگفتي ديگر اينکه مي‌خواستنددر کعبه را باز کنند، تا به تصور خود فاطمه بنت اسد را نجات دهند، هيچ کليدي نمي توانست آن را بگشايد و هيچ کلنگي در ساختمان کعبه اثر نمي کرد، همه مردم مکه از اين حادثه بزرگ اطلاع يافتند و دريافتند که از امور عادي نيست بلکه از امر الهي است. سه روز از مأجرا گذشت، ناگاه ديدند فاطمه(س) از درون کعبه بيرون آمد، در حالي که کودکي نوراني در آغوش داشت، اطراف او را گرفتند، احوال او را مي پرسيدند، هر کس سؤالي مي کرد و سخني مي گفت، فاطمه(س) خطاب به آنها چنين فرمود: «وقتي که وارد خانه کعبه شدم، از ميوه هاي بهشتي که در آنجا بود خوردم، فرزندم متولد شد، وقتي که خواستم از آنجا بيرون آيم، از منادي غيبي شنيدم که گفت: اي فاطمه! نام اين فرزند را «علي» بگذار، که خداوند علي اعلي مي فرمايد: من نام او را از نام خود گرفته ام.»(2)

ابن صباغ مالکي که از دانشمندان معروف اهل تسنن است در اين باره مي نويسد: «فرزند پاک از نسل پاک، در جاي پاک به دنيا آمد، چنين شکوهي از چه کسي ديده شده است؟ شريف ترين مکان حرم، مسجدالحرام است، شريف ترين مکان مسجد، کعبه است، هيچ کس جز علي(ع) در کعبه ديده به جهان نگشود، بنابراين کودک کعبه، داراي شريف ترين مقام‌هاست، مولودي که در بهترين روزها (جمعه) در ماه صلح و صفا (رجب) در خانه خدا، جز اميرمؤمنان علي(ع) کيست؟»(3)

آلوسي بغدادي صاحب تفسير معروف روح المعاني مي نويسد: «تولد علي(ع) در کعبه در ميان ملل جهان مشهود و معروف است و تاکنون کسي به اين فضيلت دست نيافته است.»(4)

نکته جالبي که در دعاي فاطمه مادر علي(ع) هنگام درد زايمان در کنار کعبه وجود داشت اين بود که گفت: «خدايا تو را به حق کودکي که در رحم من است تولد اين کودک را بر من آسان فرما.» از اين عبارت فهميده مي شود که فاطمه(س) به مقام ارجمند علي(ع) پي برده بود، که خدا را به حق او و به حق ابراهيم خليل(ع) سوگند داد، اين مطلب بسيار ارزشمند و عميق، ما را به ياد حديث جالبتري مي اندازد که دانشمند معروف اهل تسنن ابن ابي الحديد آن را نقل کرده، او چنين مي نويسد: «از اميرمؤمنان علي(ع) روايت شده فرمود: از پيامبر(ص) تقاضا کردم تا برايم از درگاه خدا طلب مغفرت کند، برخاست و دستهايش را به سوي آسمان بلند کرد و چنين گفت: «اللهم بحق علي عندک اغفر لعلي؛ خدايا به آن حقي که علي(ع) در پيشگاهت دارد علي را بيامرز.» عرض کردم اي پيامبر خدا! اين چه گونه دعايي است؟ فرمود: «او احد اکرم منک عليه فاستشفع به اليه؛ آيا هيچ کس در پيشگاه خدا گرامي تر از تو وجود دارد تا او را در درگاهش واسطه قرار دهم؟!»(5)

آري اين است شمه اي از عظمت مقام علي(ع) به اميد آنکه با پيروي از اين اسوه بزرگ جهان و تاريخ، سعادت همه جانبه دنيا و آخرتمان را بيمه کنيم.

پانوشت ها:

1- الغدير، ج 6، ص 23.

2- کشف الغمه، ج 1، ص 83.

3- فضول المهمه ابن صباغ.

4- شرح قصيده عبدالباقي افندي، ص 15.

5- شرح نهج البلاغه ابن ابي الحديد، ج 20، ص 316.

روزنامه كيهان، شماره 21594 به تاريخ 20/1/96، صفحه 8 (معارف)