امام حسین (ع)؛ منادی نهضت رهایی بشر

امام حسين (ع)؛ منادي نهضت رهايي بشر

امیر كریمیان

حضرت امام حسین، سید الشهدا(ع) در روز سوم شعبان سال چهارم هجری از مادر گرامی اش حضرت فاطمه زهرا(س) متولد شد، در علو نسب هیچ کس به مقام او نمی رسید، پدرش علی مرتضی(ع)، مادرش فاطمه زهرا(س)، جدش محمد مصطفی، جده اش خدیجه کبری، برادرش حسن مجتبی، خواهرش ام کلثوم زینب کبری می‌باشد. حسین(ع) نام یک شخصیتی است که در تورات به کلمه و لفظ شبیر و در انجیل طاب نام برده شده، او یک شخصیتی است که دنیای بشریت را تکان داد و یک نهضت و حرکت فکری به وجود آورد.

ایشان کنیه و القابی دارند از جمله: رشید، طیب، وقی، زکی، مبارک، التابع لمرضات الله، والدلیل علی ذات الله، الشهید بکربلا، السبط الثانی، الامام الثالث و.. القابی است که به آن حضرت داده شده و بالاتر از همه لقبی است که پغمبر (ص) جدش به آن حضرت خطاب می‌کرد: «سید شباب اهل الجنه». ابا عبدالله و ابا الائمه و ابا المساکین از کنیه‌های آن حضرت(ص) است که هر یک روی استحقاق بود.

پیغمبر در گوش حسین (ع) اذان گفت و با آب دهان خود کام او را برداشت و در حق او دعا خواند و عرض کرد: پروردگارا حسین را دوست دارم و هر که او را دوست دارد مرا دوست داشته و هر که مرا دوست دارد خدا را دوست داشته و نامش را حسین گذاشت و برای او عقیقه کشت. اذان پیغمبر در گوش حسین(ع) از جان و دل رسول خدا بود که با جان و دل خود به میان گذاشت. این همان آهنگی بود که به دل او راز هستی بخشید و به وجدان او راز پرستش. این اذان ندایی بود و پیغمبر(ص) به روح بزرگ حسین تعلیم فرمود و یک سلسله معنی را در قالب جسم او ریخت و با این راز درونی جسم و روح حسین(ع) را با هم آمیخته و تمام نیروهای آدمیت در وجود او پدیدار شد.‌

وقتی با پدرش به مفاخره می‌پردازد می‌گوید: من افتخار می‌کنم که پدری همچون علی مرتضی دارم و آیا شما پدری چون من دارید و مادری چون فاطمه زهرا(س) یگانه دختر باقیمانده پیغمبر(ص)؟ امام امیر المومنین علی(ع) تصدیق می‌فرماید که فرزندش در حسب و نسب نظیر ندارد و تمام توجه اهل بیت به این شخصیت ممتاز بوده است.

معاویه پس از شهادت حضرت امام حسن(ع) خود را در اجرای مقاصد شوم و کشتار و تبعید مخالفان آزادتر دیده و جمعی از بدنام ترین و خون خوار ترین سرداران را بر سر مردم حاکم کرد و می‌خواست حکومت اسلامی را در خاندان خود موروثی کند. حضرت امام حسین(ع) در تمام دوران امامت خود از مظالم بنی‌امیه و انحرافات آنان طی خطبه‌ها و نامه‌ها شدیداً انتقاد می‌کرد، مخصوصاً داستان ولایت عهدی یزید را به شدت مورد انتقاد و اعتراض قرار داد. در ضمن تا معاویه زنده بود به عنوان احترام به پیمان برادر اقدامی نکرد، پس از مرگ معاویه به دنبال دعوت مردم عراق به آن سرزمین رفت، ولی یزید به وسیله ابن زیاد مردم را با وعده و وعید به جنگ آن حضرت فرستاد. امام حسین(ع) نیز با وجود کمی یاران و یقین به شکست مادی و ظاهری در این جنگ (برای رسوا کردن یزید و مدعیان خلافت) مردانه جنگید و در دهم محرم سال شصت و یک هجری در سرزمین کربلا(به اتفاق بستگان و یارانش) شهید شد و همین اقدام حضرت باعث رسوایی و شکست خلفای بنی امیه و محفوظ ماندن، اسلام از انحراف گردید.‌ استاد بزرگوار شهید مرتضی مطهری در وصف حادثه عاشورا می‌گوید: «بدون شک مکتب امام حسین منطق و فلسفه دارد، درس است و باید آموخت، اما اگر ما دائما این مکتب را صرفا به صورت یک مکتب فکری بازگو بکنیم حرارت و جوشش گرفته می‌شود و اساسا کهنه می‌شود. این، بسیار نظر بزرگ و عمیقانه ای بوده است، یک دور اندیشی فوق العاده عجیب و معصومانه‌ای بوده است که گفته‌اند: برای همیشه این چاشنی را شما از دست ندهید، چاشتی عاطفه، ذکر مصیبت حسین بن علی علیه السلام، یا امیرالمو منین یا امام حسن، یا ائمه دیگر و یا حضرت زهرا علیها سلام . این چاشنی عاطفه را ما حفظ و نگهداری بکنیم.»